Dag 1: 31-8-13
De wekker liep al af rond half vier. Na de beroemde broodjes omelet gemaakt te hebben en de laatste spulletjes te hebben ingepakt heeft Daan ons ( Ellen en Ben ook even opgehaald natuurlijk) naar Schiphol gebracht. Daar de frustratie bij de security doorstaan. Je moet tegenwoordig werkelijk alles uit je tas halen. Werken die scans niet goed of zo? Na een bak koffie met een broodje kwamen we er achter dat ons vliegtuig anderhalf uur vertraging heeft. Dat was wel even balen. Dit is al de zoveelste keer dat we, als we met Transavia vliegen later vertrekken. Na wat gehang en gedut dachten we te kunnen vertrekken. Bijna op weg naar de gate kwam het bericht dat we naar een andere gate moesten. Wij daarheen natuurlijk. Om vervolgens te constateren dat daar niemand van Transavia staat en alles dicht was. Na een kwartier kwam er weer een bericht dat we weer naar een andere gate moesten. Daar aangekomen bleek dat de vlucht al vertraagd was naar 11:15. Das balen natuurlijk. Daarom maar weer naar de centrale hal gegaan voor een koffie. Inmiddels zitten wij ons al rijk te rekenen omdat je bij uitstel langer dan 3 uur een schadevergoeding per persoon krijg van 400 euro. Dat terwijl de ticket maar 100 euro heeft gekost. Nu nog afwachten of we dit werkelijk gaan krijgen. We hebben tenslotte een enorme emotionele schade op gelopen omdat we zeker 5 uur langer in ins bedje hadden kunnen liggen. Ondertussen hebben we al consumptie bonnen gekregen die we hebben omgezet in brood, koffie en wijn. Eindelijk was het zo ver. Rond half twaalf gingen we de lucht in en de reis liep voor de rest voorspoedig.
Op het vliegveld van Lissabon hebben we een grote taxi genomen. Na diverse malen het adres van ons appartement te hebben laten lezen werden we afgezet in een wijk naast het centrum. Het huisnummer leek niet echt op een appartement en zowel wij als de taxichauffeur waren in twijfel. Terwijl ik probeerde Luca (eigenaar) van het appartement te pakken te krijgen en de rest zich over de kaart aan het buigen waren kwamen we tot de ontdekking dat de straat waar we nu in stonden de “nove” ( nieuwe) straat was en dat er nog zo’n straat is maar dan zonder “nove”. Dus alle spullen weer in de taxi en werden we, onder begeleiding van Luca telefonisch naar het appartement geloosd. We zitten nu midden in het oude centrum van Lissabon. Een prachtplek. Na onze spullen in het huis te hebben gedropt zijn we het centrum in gegaan voor een hapje en drankje. Om vervolgens onze kuit en bil spieren weer eens te gaan laten voelen wat vakantie in het buitenland is. Lissabon, ook wel de stad op 7 heuvels genaamd, is erg mooi en vol met steile straten en trappen. Omdat we door het gehang de hele dag, en een zeer korte nachtrust, redelijk moe waren zijn we vroeg in de avond naar het appartement gegaan waar we lekker wat plannen voor de komende dagen hebben uitgestippeld.
Volgens Luca is in de straat een goed restaurant waar we heen zouden gaan. Dit restaurant gehuld in TL licht hebben we overgeslagen en zijn een paar deuren verderop beland in een restaurant genaamd Ho Caldas. Een klein restaurant waar we nog boven op de zeer smalle veranda terecht konden. De kaart was zeer eenvoudig en de wijn en bier werd uitgeschonken in litermaten en andere kannen. Deze avond is een zeer gezellige avond geworden. We hebben heerlijk en eenvoudig gegeten. De tent was inmiddels volgestroomd met Portugezen waarvan 1 club een vrijgezellen avond kwam vieren, de andere club een verjaardag ging vieren en dat terwijl er een belangrijke voetbal wedstrijd aan de gaan was. Dat was pret met die lui daar. En ook wij werden in het feestgedruis betrokken en vonden ze het erg leuk dat we gewoon meededen. Tja weten die Portugezen veel dat we ook wel van een spontaan feestje houden. Tegen middernacht zijn we naar ons huisje gegaan en hebben na nog een glaasje wijn gedronken en zijn snel onze bedden ingedoken.
Dag 2: 1-9-13
Onze ontbijt regelateur en haar assistent hebben boodschappen gedaan zodat we van een heerlijk ontbijt hebben kunnen genieten. Na het eten lekker even onder de douche gegaan. Behalve Karin die probeerde nog even of ze een handstandje kon maken in het bad. Omdat deze wat gladdig was eindigde dit in een valpartij met als gevolg pijn aan haar ribben. Nu links terwijl ze net genezen is is van haar rechter rib. Wat ook onder de douche was gebeurd. Ik denk dat we haar maar onder begeleiding gaan laten badderen 😉
Na van de schrik te zijn bekomen zijn we Lissabon in gegaan. Nu hebben ze hier van die leuke kleine trammetjes die door het oude centrum gaan dus dat wilde wij ook. Wij hebben een soort Hop on hop off tramkaartje gekocht en hebben zo de stad verkend. De eerste stop was bij Alfama. Hier hebben we van het uitzicht genoten en hebben daarna de klim gemaakt naar Sao Jorge. Een kasteel boven de stad met prachtige uitzichten over de omgeving. Inmiddels waren onze maatjes gaan knorren en hebben we op een terrasje wat gegeten. Na een kwartiertje te hebben gewacht op de volgende hop on tram was deze na twee stellen al vol en zei de bestuurder dat we weer 20 minuten moesten wachten. Daar hadden we dus geen zin in en bij navraag bij de volgende reguliere tram bleek dat je met je kaartje gewoon met alle trams mee kon. De volgende bestemming was een grote kerk genaamd Estrella. Erg indrukwekkend en hebben we traditioneel weer een kaarsje gebrand voor onze alle dierbaren. Hiervoor hadden we weer een heilige uitgezocht waar de naam ons van ontschoten is.
Vervolgens weer een trammetje gepakt naar het centrum waar we op een plein nog van een roseetje hebben genoten. Ze verkopen hier nog van die Matheus rosé in die platte flessen. Die heb ik al in geen jaren meer gezien in Nederland. Omdat beidde meisjes voor het gemak de ” wat en hoe in Portugal” waren vergeten heb ik nog een boekenwinkel opgezocht. Maar helaas. Na nog even in ons appartement te hebben gezeten en aan Luca via de telefoon te hebben gevraagd of hij een taxi voor ons wilde regelen voor de volgende dag zijn we gaan eten in een restaurant vlak naast ons appartement. De met TL’s verlichte tent die aangeraden is door Luca. En wie kwamen we daar tegen? Luca dus. De kaart was weer eenvoudig. Een Plato’s do Diaz maar het smaakt weer fantastisch en je schaamde je weer voor de vreselijk lage rekening. Na nog een drankje in ons onderkomen weer lekker gaan slapen.
Dag 3: 2-9-13
Na een uitgebreid ontbijt hebben we onze spullen ingepakt, de boel opgeruimd en om precies de afgesproken tijd de taxi genomen naar het vliegveld. Daar aangekomen zijn we met een shuttle bus naar de autoverhuur gegaan. Alle verhuurders zitten daar naast het vliegveld. De bagage inclusief de rugtasjes moesten buiten bij de receptie gezet worden. Terwijl Ben en ik de auto gingen regelen bleven de meisjes buiten. Ondanks dat ze hooguit 3 stappen van de bagage af geweest zijn heeft een een of andere onverlaat toch kans gezien om het rugzakken van Ben en Karin te stelen. Dat is dan even stevig balen en schrikken. De manager van het verhuurbedrijf is samen met een collega nog het industrieterrein af geweest op zoek naar de dieven maar dat mocht niet baten. Het meest bizarre was nog wel dat er die dag een installateur zou komen om camera’ ’s te plaatsen omdat het vorige week ook al was voorgekomen dat tijdens de drukte er bagage is gestolen. We zijn bijzonder goed begeleid door de manager daar. Hij heeft meteen de politie gebeld en heeft ons geholpen met het gesprek met de politie. Die spreken namelijk geen woord Engels en wij geen woord Portugees. Na verteld te hebben wat er allemaal in de rugtasjes zat zou de politie het officiële rapport maken die we aan het einde van de vakantie wederom weer onder begeleiding van iemand van het verhuurbedrijf op gaan halen. Eenmaal onderweg onze verontwaardiging luidkeels te hebben gedeeld kom je er dan achter wat je allemaal mist Ben mist nu onder andere al zijn camera’s en de E Reader. Ook Karin haar E Reader is weg. Maar dus ook ( hoe vertel ik het Ilona) het gehaakte hoesje. Al met al is er voor een kapitaal gejat maar hebben we gelukkig nog wel onze paspoorten, bankspullen en de rest. Na ergens een drankje te hebben gedronken om weer tot zinnen te komen zijn we naar Evora gereden met onze Renault Megane. De avond voor ons vertrek hadden besloten die kant op te gaan en hadden op internet ook 2 quinta’s gevonden. Eenmaal in Evora hadden we geen idee welke kant we op moesten. Na eerst in een Mc Donalds geprobeerd te hebben via Wifi de route bepalen wat niet lukte heeft Ben een abonnement genomen via zijn provider om te kunnen internetten in Portugal. Vervolgens heeft Ben zijn routeplanner op zijn telefoon opgestart. Deze routeplanner is van Israëlisch makelarij. Dus wij nog grapjes maken over nederzettingen en zo. Nou dat grapje werd al gauw werkelijkheid. Een verharde weg werd een onverharde weg die al gauw zodanig vol met gaten en kuilen zat dat we vooruit kropen naar onze bestemming. Op een gegeven moment kwamen we zelfs een hek tegen die gelukkig nog wel open kon. Uiteindelijk zijn we bij de quinta beland. Omdat deze echt in een negorij lag hebben we besloten daar niet te gaan overnachten. Dus weer richting Evora. Onderweg hadden we daar een bordje camping zien staan en zijn we daar naar op zoek gegaan. Resultaat is dat we nu in een mobile home, die helemaal niet mobile is of is geweest, onze intrek hebben genomen. De camping ligt 2 km. van het oude centrum en heeft een heerlijk zwembad dus zijn we helemaal tevreden. In de Avond hebben we gegeten in het lokale restaurantje aan de overkant. Wederom een Prato do Diaz, en wederom eenvoudig maar erg lekker. Ook gezellig omdat de hele familie ook om ons heen zaten op het terras en we zelf Portugese les hebben gekregen van een meisje van 6 die we uiteraard niet konden verstaan. Na genoten te hebben van wat lokale likeuren bij de koffie zijn weer mobile home waards gegaan waar we nog wat gedronken hebben, en de spannende dag nogmaals de revue te hebben laten passeren gaan slapen in onze kleine krakerige bedjes.
Dag 4; 3-9-13
In de ochtend redelijk gebroken wakker geworden met z’n allen. Was even wennen aan de bedden zullen we maar zeggen. Na het ontbijt zijn we naar Evora gereden om boodschappen te doen en om op zoek te gaan naar E Readers en een fototoestel. Het foto toestel was niet zo moeilijk. E Readers schijnen in deze cultuur nog niet helemaal doorgedrongen te zijn dus dat wordt nog een uitdaging. De rest van de middag hebben we uiterst lui doorgebracht. Na een drankje en hapje bij onze mobile home die gelukkig nog geen teken van mobile zijn vertoond zijn we weer aan de overkant van de camping gaan eten. De kok had er waarschijnlijk minder zin in als gisteren want het vlees was een stuk minder lekker klaar gemaakt. We zijn op tijd onze krakende bedjes op gaan zoeken in de hoop nu wat beter te slapen.
Dag 5 4-9-13
We hebben ietsje beter geslapen. En na het ontbijt zijn we naar Evora gegaan. Dit oude vestigingsstadje hebben we letterlijk van onder tot boven verkend. Niet nadat we eerst weer een zoektocht hebben gehouden naar eReaders. Het was een leuk stadje om door heen te lopen. Onderweg heb ik nog een opvouwbare rekenmachine voor de hoofdpot en een riem gekocht voor mijzelf. Karin is inmiddels weer in het bezit van een zonnebril. Weliswaar niet op sterkte maar dat komt thuis wel weer. Natuurlijk moest er weer stevig geklommen worden. Je kon de toren van de Sao Francisco beklimmen via een nauwe wenteltrap, en die uitdaging hebben wij natuur meteen opgepakt.
Omdat de bottenkapel naast de Sao Francisco kapel net dicht ging toen wij aankwamen hebben zijn we eerst gaan lunchen. Na de lunch zijn we alsnog in de bottenkapel geweest. Een bizarre kapel die bekleed is met skeletdelen van pakweg vijfduizend mensen.
Inmiddels waren we er achter gekomen dat de opvouwbare rekenmachine die in het doosje zat niet opvouwbaar was en dat ik mijn riem ergens had laten liggen. Wij dus weer op zoek naar het winkeltje waar we alsnog de opvouwbare rekenmachine en een nieuwe riem hebben gescoord. Omdat het tegen het einde van de middag liep en we Evora wel hadden gezien maar we nog niet terug wilden naar de camping zijn we afgereisd naar Monsaraz. Dit is een oude grensvestiging waar de tempeliers vroeger huisden. Het zit er leuk uit daar boven op de berg met zijn witte huisjes. Nadat we er doorheen zijn gelopen hebben we een terrasje gevonden met een weids uitzicht over de omgeving waar we tevens heerlijk gegeten hebben. Na een korte wandeling naar de auto zijn we weer terug gekeerd naar de camping waar onze mobile home nog steeds op zijn plekje stond. Wederom een drankje en onze krakende slaapkamertjes ingedoken.
Dag 6. 5-9-13
Gisteren hebben we Joop en Ria gebeld die ook op een camping staan vlak bij Coimbra, met de vraag of daar nog slaapplek was. Die was er dus en gaan we vandaag naar Andorinha om ons volgende kampement op te zetten. Na drie nachten waren we wel gewend geraakt aan het piepen en kraken van de bedden en hebben we een goede nachtrust gehad. Na ontbijt en douchen hebben we de spullen weer bij elkaar geraapt en de koffers ingepakt. Vooral Ellen was hier niet blij mee want die heeft de hele vakantie tot nu toe al ruzie met haar koffer. Om een uurtje of 11 gingen we weg van de camping. We hebben besloten om daar waar mogelijk is gebruik te maken van de snelweg. De rit zou ongeveer 200 km. gaan bedragen. Ondanks een korte lunch kwamen we rond 5 uur pas aan op de quinta dos Oliveras in Andorinha. Hier hebben we bij aankomst onze dorstige kelen gesmeerd met een biertje samen met Joop en Ria ( voor de gene die het niet weten, zij zijn familie van Cor, en ja nu is 1 Kamphuis/Klapwijk al heftig, laat staan ineens 3) en Sietse de Quinta eigenaar.Wij hebben hier de blokhut aangewezen gekregen. Deze ligt op een mooie plek met uitzicht over de omgeving. Na onze spulletjes te hebben uitgepakt en de hut de onze te hebben gemaakt zijn we gaan eten in het dorp.Ook hier weer een plaatselijke tent met een Platos do Diaz die weer erg lekker gesmaakt heeft. Vooral de door mij genomen bachalou was verrukkelijk. bij het verlaten van de tent hebben we ons voorzien van een Oblo ( zie verslag Italië ) waar we allen heel blij mee waren.Weer terug bij de hut wat een avontuur op zich is, nog wat gedronken en omdat de temperatuur al daalde op tijd onze bedjes is.Het is is hier echt giga donker. Zonder zaklantaarn zie je hier niets. De rit van het restaurant naar de quinta hebben we dan ook verlicht doorstaan anders waren we zo het bos in gelopen.Een nieuw probleem had wel zijn intrede gemaakt in de blokhut.
Het geval wil dat de douche maar ook de wc bij het doortrekken niet doorstroomden. Als het goed is gaat er een, zoals Ben het zo plastisch noemt een “strontpomp” werken die alle water en zo moet afvoeren. Deze deed het dus niet. Dit hebben we gemeld aan Sietse en die begreep er niets van omdat deze het altijd gedaan had. Hij zou er naar kijken en heeft als tussen oplossing een portapot gebracht.
Dag 7; 6-9-13
Na een goede nachtrust en ontbijt besloten er een rustige dag van te maken. Dat is gelukt. De hele dag hebben we heerlijk geluierd, gezwommen en gelezen. Vooral het lezen is erg leuk want er vindt een constante uitwisseling plaats tussen de eReaders omdat we er nog steeds 2 missen. Omdat we besloten hebben zelf eens te gaan koken zijn Ben en ik naar Tabua gereden om boodschappen te doen. Ons avond eten werd een heerlijk prutje met Portugese rijst. Natuurlijk werd het nu welk eens tijd voor een potje Keezen. Dus hebben we de zogenaamde achtertuin voorzien van verlichting zodat we uiterst riant een spelletje konden doen. Stand nu is 1-1. Een pikant detail is dat de strontpomp midden in de nacht weer ging werken en we weer een probleem minder hadden.
Dag 8; 7-9-13
Vandaag zijn we weer op pad gegaan om de omgeving te verkennen. Onze weg ging naar Coimbra. Een oude universiteit stad op een heuvel. Je snapt natuurlijk wel dat het weer klimmen werd. Het is een mooi stadje met veel oude universiteiten, kerkjes en kapellen, die we zo veel mogelijk bekeken hebben. Ook hebben we nog een blik kunnen werpen in de bibliotheek wat 1 grote pracht en praal is. Nadat we heerlijk op een pleintje wat gegeten hadden kwamen we tot de conclusie dat we het wel hadden gezien. Na wat plannenmakerij werd uiteindelijk de keus gemaakt naar een Hypermarcado te gaan om onze jacht naar eReaders voort te zetten. En, Yes, het is gelukt. Een mooie roze voor Karin en een mooie blauwe voor Ellen zijn ons te deel gevallen. Blij met onze aanwinst hebben we daarna een door Joop aangeraden toeristische route terug genomen. Aangezien het al laat werd en we nog moesten eten hebben we deze, genietend van de omgeving, voor de helft gedaan. We hebben in Tabua lekker gegeten en zijn daarna onze hut weer op gaan zoeken. Denk je dat je meteen je eReader kan gaan gebruiken. Nou dat viel tegen. Moest je eerst met dat ding het internet op om aan te melden. Inmiddels kwamen we er achter dat de quinta ook Wifi heeft maar daar hebben we het wachtwoord nog niet van. Dus het dan maar via de hotspot van Ben zijn telefoon geprobeerd. Aangezien deze op zijn Mb limiet zat en de snelheid bagger traag werd zijn we maar gestopt. Na nog een drankje zijn we lekker gaan slapen
Dag 9; 8-9-13
Vandaag het thema. ” hoe krijg ik een eReader aan de praat”. Na het ontbijt het wachtwoord van de Wifi aan Joop gevraagd maar dat hield qua snelheid ook niet over. Gelukkig was Joop onze reddende engel met zijn laptop. Onder het genot van vele lekkere hapjes en en nog veel meer lekkere drankjes zijn de eReaders klaar voor gebruik. Gevuld met boeken en al. Vooral 50 tinten grijs was een belangrijk onderwerp deze weer op de reader te krijgen.Onze strontpomp had inmiddels weer kuren en deed het soms wel en soms niet. Inmiddels doet dat ding het nu naar behoren gelukkig. In de avond zijn we met z’n allen lekker gaan eten in het dorp. En hebben we deze gezellige dag met elkaar afgesloten en zij lekker gaan slapen. Uiteraard al lezend in slaap gevallen 😉
Dag 10; 9-9-13
Vandaag gaan we met Joop en Ria naar Oivera de Hospital. 1 keer per maand is hier markt en staan er 3 tenten waar platte kip gegeten kan worden. Platte kip is een door midden gesneden kip die opengevouwen gebraden wordt op houtskool vuren. Van heiden en ver komen de plaatselijk Portugezen hier naar toe om kip te eten, wijn te drinken en vooral veel met elkaar te praten. Het is dan ook een gekrakeel van gewelste en heel gezellig. Na een mega schaal platte kip, patat en tomatensla en wijn naar binnen gewerkt te hebben op de nog vroege middag en natuurlijk de markt bekeken te hebben zijn we eerst boodschappen gaan doen. Ben is een beetje ziekjes en wil graag zijn bedje in met een handje paracetamollen. Eenmaal op de camping is Ben zijn bed ingedoken en is de rest gaan zwemmen en hebben nog heerlijk nog bij Joop en Ria wat drankjes gedronken in het zonnetje.
In de avond heb ik gekookt. Ook lekker na al dat uit eten. We hadden nog over en dat hebben we naar Joop en Riet gebracht, waarop Joop met de snuggere opmerking kwam dat het naar eten rook dus erg welkom was. Inmiddels heeft Ben contact gelegd met Ben en Astrid (kennissen van Ben) die een Quinta hebben 20 km. van Viseu. Zij hebben slaapplek voor ons en vinden het hartstikke leuk dat we gaan komen. Een nieuw avontuur is dus op komst
Dag 11; 10-9-2013
Alweer de laatste dag op de camping in onze blokhut. Vandaag om een uurtje of 9 opgestaan, ontbeten, de spullen ingepakt en het huisje opgeruimd. Nadat we afscheid hadden genomen van Joop en Riet zijn we richting Quinta Da Tapada vertrokken, We hebben het erg gezellig gehad in Quinta dos Oliveras, alleen hebben we een wat minder gevalletje dat Ben al 2 dagen niet erg lekker is. Daarom onderweg bij de apotheek maar even Imodium gekocht tegen de zoefpoep. De rit ging lekker vlot en om een uur of 1 reden we de oprit van de Quinta Da Tapada in Lamas op waar we allerhartelijkst werden verwelkomd door Astrid en Ben. Zij zijn 5 jaar geleden een Quinta begonnen en deze ziet er werkelijk fantastisch uit. Ze hebben ook tenten op hun terrein staan waar we ook meteen verliefd op werden. Helaas konden we deze niet huren voor een korte tijd. Het huis is in originele staat weer opgebouwd en de kamers zijn geweldig om te zien. Na de rondleiding zijn we nadat we onze spullen naar boven hadden gezeuld, neergestreken bij het zwembad om ons portie luieren aan te vullen onder het genot van een wijntje. In de avond is Ben zijn bed ingekropen en zijn we met z’n drieën gaan eten in het dorp. Voordat we bij het restaurantje waren hebben we eerst het dorp verkend. Lamas is nog een echt dorpje waar de tijd is stil blijven staan. De bevolking leeft hier nog zoals ze het al hun hele leven doen. Dicht bij de natuur en de verweerde hoofden van deze mensen zijn prachtig om te zien. Ook zijn ze erg vriendelijk. In het restaurant konden we gelukkig lekker buiten eten. Paul en Paula, 2 medegasten van de Quinta zijn ook bij ons aangeschoven en gezamenlijk hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Eenmaal terug bij de Quinta hebben we nog samen met Ben ( van de Quinta) wat gedronken om vervolgens onze heerlijke bedjes in te duiken.
Dag 12; 11-9-13
Ben voelt zich al weer een beetje beter dus zijn we na het ontbijt naar Viseu gereden. Niet nadat we weer een doosje Imodium hebben moeten kopen opdat de vorige spoorloos was.
Ben die onder het rijden zijn pilletjes wilde wegspoelen met een waterflessen die gevuld was met cola heeft ons en zichzelf een rolberoerte laten schikken. Tijdens het losdraaien van de dop plofte het fles je met een zeer luide knal open en sproeide vervolgens een lading cola door de auto. Dat was poetsen geblazen om niet de rest van de reis aan de auto vast te blijven kleven. Aangekomen in Viseu hebben we de auto aan de rand van het centrum geparkeerd en zijn ( hoe kan het ook anders) weer eens naar boven geklommen om de oude stadskern met kathedralen en gebouwen te gaan bekijken. We hebben inmiddels een super conditie gekregen van al dat geklim. Omdat het siësta tijd was konden we helaas niet in de kathedraal dus hebben we maar een terrasje op gezocht om wat te drinken. Inmiddels hadden we ook ontdekt dat er een soort trammetje van boven naar beneden ging. Toen bleek dat deze gratis was hebben we hier uiteraard tot groot genoegen van onze hoofd pot gebruik van gemaakt 😉
Na het flantaneren door Viseu waarbij we kerken, een super winkelcentrum, fontijnen en pleintjes te hebben bekeken en pasteitjes te hebben gegeten zijn we weer naar boven geklommen om de kathedraal alsnog te bekijken. Dat was zeker de moeite waard. Wat ook in dit land weer opvalt is de protserigheid van de kerken. Wat ze hier ook veel hebben is veel houtsnijwerk in de kerken. Gutsen is waarschijnlijk een hobby van de Portugezen. Omdat we nog wat van de omgeving wilden zien hebben we de toeristische route genomen naar het plaatsje Satao. Op de kaart leek het wel wat maar de werkelijkheid was anders waardoor we besloten hebben naar ons eigen dorpje te rijden om daar weer te gaan eten. Tijdens de rit zijn we nog door gebieden gereden waar de bosbranden hebben gewoed. Dat zit er vreselijk uit en menig dorpje die tegen het bos aangebouwd is zullen wel doodsangst hebben uit gestaan. Gelukkig lijken ze allemaal gespaard gebleven. Ben (van de Quinta) vertelde dat de meeste branden zijn aangestoken om allerlei economische belangen en dat het maar weinig voorkomt dat het door onachtzaamheid is gebeurd. Wel raar hoor. Zoals gezegd zijn we in de avond weer naar het dorpje gegaan. Nu weer met z’n vieren omdat onze Ben weer langzamerhand aan het eten is geslagen. Wederom het zelfde restaurantje maar nu met de kaart van woensdag. (Prato’s do Diaz). De avond eindigde weer in de achtertuin met een wijntje waar de kaarsjes weer waren aangestoken.
Dag 13; 12-9-13
Ben is weer voor 87,5% beter zoals hij zegt. Na het ontbijt hebben we weer ons luier momentje opgezocht aan het zwembad. Straks gaan we met Ben (van de Quinta) een bezoekje brengen aan de plaatselijke brandweer en gaan we een wijnhuis bezoeken. Dat is, terwijl ik dit schrijf inmiddels al achter de rug. Het bezoek aan de brandweer van Satoa was erg leuk. We hebben van een manschap een uitgebreide rondleiding gekregen. Ze hebben daar hele andere voertuigen en uitrustingen omdat ze meer zijn ingericht voor natuurbranden dan voor huisbranden. Woningbranden komen daar bijna niet voor met die stenen huizen. Ook de slaap en recreatie ruimten hebben we mogen zien. De conclusie was dat we in Nederland niet te klagen hebben. Het bezoek hebben we afgesloten met de 2e commandant. Ben had gezorgd voor een vaantje en een brandweer knuffel ( een beer in uniform) die erg gewaardeerd werd. Wij hebben nog een vaantje gekregen van de brandweer aldaar. Na wat gedronken te hebben tegenover de kazerne ( de ontmoetingsplek van de plaatselijke brandweer) zijn we naar Agostinho Figueiredo gegaan. Een 82 jarig wijnboertje in S. Miguel Vila Bos. Deze man die lijkt op de Kerstman met zijn zilvergrijze baard en bezit een landerij met druivenranken voor de wijn productie en druiven om op te eten. We hebben daar druiventrossen gezien van enkele kilo’s van verschillende soorten die werkelijk verrukkelijk smaakten. Na de rondleiding van deze trotse oude man werden wij uitgenodigd aan zijn hele lange tafel in de tuin zijn wijn te drinken onder het genot van eigen gebakken brood, rauwe ham en een zeer oude schapenkaas. Natuurlijk mochten de druiven ook niet ontbreken. Wij hebben hier heerlijk genoten samen met Pierre en Riëtte, gasten die ook op de Quinta logeerde en mee waren op deze tour. Agostinho heeft nog een en ander verteld over zichzelf en zijn onderkomen waarbij Ben als Tolk fungeerde. Ter afsluiting zijn wij ook naar zijn wijnopslag gegaan waar we nog enkele van zijn flessen wijn hebben gekocht. Deze man maakt wijn en stop allerlei soorten druiven door elkaar, wat volgens hem het lekkerste resultaat op levert en zijn wijn smaakt daardoor elk jaar weer anders. Als dank voor onze komst kregen wij nog een zelfgemaakte port te proeven die verrukkelijk smaakte. Op ons verzoek of we daar een fles van konden kopen gaf Agostinho aan deze aan ons te schenken. Delen was 1 van deze man zijn motto’s ondanks ons protest moesten wij zijn geschenk aannemen en kregen wij 5 liter verrukkelijke port mee. De meiden waren in de tussentijd helemaal verknocht geraakt aan de oude baas en bij het afscheid bleven ze hem maar knuffelen. Aan zijn glim oogjes te zien vond hij dat helemaal niet erg hoor! Terug bij de Quinta hebben we nog genoten van enkele glaasjes port met z’n allen en zijn we daarna naar het dorp gegaan om te gaan eten. Deze keer was het 2e restaurant in het dorp de uitverkorene. Ook hier blijkt je heerlijk te kunnen eten. Alleen jammer dat je daar niet buiten kan zitten. Op de terugweg kwamen we bij het 1e restaurant nog Paul en Paula tegen en hebben we met ze allen ( behalve Ben want die is nog niet helemaal lekker) nog even daar op het terras gezeten voordat we met z’n allen weer terug zijn gegaan naar de Quinta. Astrid had daar de kaarsjes op het terras weer aangestoken en hebben we nog even nagezeten alvorens onze bedjes in te duiken.
Dag 14; 13-9-13
Vandaag staat op het programma om door te gaan trekken richting Porto. Na het ontbijt hebben we afscheid genomen van Astrid en Ben en hun bedankt voor het heerlijke ondernomen en de gezelligheid. De route naar Porto ging vrij voorspoedig. Toen we eenmaal de camping hadden gevonden aan de kust net onder Porto viel deze erg tegen. De mobil homes stonden erg hutje mutje en het zag er niet echt gezellig uit. Na wat wikken en wegen hebben we besloten een camping op te gaan zoeken ten oosten van Porto.Nou dat viel niet mee. In eerste instantie dachten wij dat de camping niet meer bestond. Na wat ronddolen in de omgeving belande we bij een restaurantje waar we wat zouden drinken en overleggen. Navraag door Ellen bij de dame achter de tap leerde ons dat we maar ongeveer 3 km. van de door ons gezochte camping af zaten. Dat was een aangename verrassing. We zijn heel lief door een oude Portugees die voor ons ging rijden de juiste richting op geloodst en na 10 minuten rijden kwamen we aan bij hutje mutje camping 2.Omdat we het reizen zat waren hebben we gevraagd of ze slaapplaatsen hadden. In eerste instantie was dit niet het geval maar bij doorvragen hebben ze toch een stacaravan voor ons geregeld. Voor insiders hebben we dit ons kluisje ipv ons huisje genoemd. Met z’n vieren in een twee persoons caravan. Een oud ding waarbij alles wankel was en alle deuren klemde maar dat mocht de pret niet drukken. We zouden er toch alleen maar slapen. Omdat de camping in the middel of no ware lag hebben we besloten in het restaurant van de camping te gaan eten. Dit was een meer een kantine te noemen en zijn wij onder het gezellige licht van de TL balken aan de tafels aangeschoven. We werden wel verrast dat het eten daar erg lekker was. Omdat we redelijk gaar waren van het reizen zijn we na een drankje op tijd naar onze bedjes gegaan omdat we morgen Porto gaan bezoeken.
Dag 15; 14-9-13
Broodjes voor het ontbijt konden in de kampwinkel gehaald worden. Dat is op zich niet erg ware het niet dat daar voor een flinke klim gemaakt moest worden. Na een kilo lichter en een zak met broodjes rijker hebben wij van ons ontbijt genoten. Ondanks de wankele stacaravan en het slapen door mij en Karin op een matras op de grond hebben we allemaal heerlijk geslapen. Inmiddels heeft Ben weer internet op zijn telefoon en hebben we even gekeken naar een eventuele nieuwe slaapplek voor morgen. De keuze is gevallen op een Quinta vlak bij Arganil. Na een telefoontje of er nog een huisje beschikbaar was, wat gelukkig het geval was hebben we deze gereserveerd. De rit naar Porto ging redelijk snel. Na een korte zoektocht in het centrum hebben wij het maar weer op gewaagd de auto in een parkeer garage te zetten. Niet nadat we goed hadden gecontroleerd dat deze 24 uur open was. Op een nieuw Barcelona avontuur in Porto zaten we niet te wachten. Porto is een prachtige bruisende stad waar we heerlijk doorheen gelopen en geklommen zijn. Gezellige pleinen en straatjes en de oude gebouwen en kathedralen zijn prachtig. Na eerst Porto te hebben verkend zijn we over de brug richting Gaia gegaan. Gaia is aan de overkant van de rivier de Douro die de stad doorkruist. Hier zitten alle porthuizen en werd in het verleden alle port verhandeld. Doordat we ook gebruik hebben gemaakt van de kabelbaan kregen we ook kaartjes om port te gaan proeven. Dat hebben we natuurlijk niet overgeslagen. En omdat het naar meer smaakte hebben we daarna een terrasje opgezocht om nog een fles witte port soldaat te maken. De ober/eigenaar was een zeer vriendelijke jongen die ons nog Portugese les heeft gegeven. Al je hier goed naar de taal luistert snap je er soms geen bal van. Dit komt voornamelijk door de manier waarop ze de woorden uitspreken. Zijn Portugese les heeft ons hierbij erg geholpen. Nadat de fles leeg was en de zon achter de huizen verdween begon het koud te worden aan de waterkant. Bij de garage heeft Ben zijn jas gehaald ( hij is nog steeds niet helemaal lekker) en zijn we daarna weer Porto ingetrokken om wat te gaan eten. We hebben de hele dag al grapjes gemaakt of we de weg wel terug zouden vinden naar de camping. Maar doordat we de omgeving al wat beginnen te kennen en de structuur van het wegennet aardig door gaan krijgen, zijn we zonder hapering in het donker op de camping terug gekomen.
Dag 16; 15-9-13
Na wederom een klim met als resultaat een ontbijt zijn we na ingepakt te hebben weer op weg naar een nieuw avontuur. We gaan nu naar Arganil. We hebben eerst Aveiro aangedaan. Het wordt hier als het Venetië van Portugal aangeduid. Veel grachten en bootjes die lijken op gondels. Deze boten werden vroeger toen het nog een vissersplaats was gebruikt voor het vissen op algen. Het is een stadje die er op sommige plekken heel leuk uit ziet en op andere plekken er niet uitziet door betonnen constructies. Na een wandeling en een kop koffie door het dorp zijn we door gegaan naar Mira. Dit is een plaatsje aan de kust dat net lijkt op Bergen of Egmond aan zee maar dan in Portugal. Toen we aankwamen was het er erg mistig door mist uit zee en maar 18 graden. Ondanks dat hebben we toch een terrasje opgezocht voor de lunch en terwijl we daar zaten trok de mist op en werd het weer ouderwets warm. Rond 5 uur zijn we aangekomen bij ons huisje Casa do Rio. Hier werden wij opgewacht door Sandra die hier samen met Lex woont en verhuurd. We werden heerlijk in het zonnetje op ons balkon met een wijntje en een hapje wijntje welkom geheten door Sandra. Zij heeft ons ook verteld wat we hier in de omgeving kunnen doen en waar we kunnen eten en boodschappen doen. Het is een prachtig appartement dat ruim en modern is opgezet tevens is de koelkast ruim gevuld met allerlei spulletjes voor het ontbijt. Eenmaal gesetteld zijn we lekker gaan zwemmen in de Alva. Zo op het oog lijkt het een koude rivier maar er eenmaal ingeplonst viel dat erg mee. Menig zwembad die we meegemaakt hebben was net zo koud. Na het zwemmen en douchen zijn we lekker gaan eten aan de overkant van de Alva. Karin en Ellen hebben eindelijk hun bonenschotel kunnen eten en ik heb mij eindelijk tegoed kunnen doen aan een heerlijke Geit. Dat tezamen met een overheerlijk Dao wijn. En wederom werden we weer verrast door de prijs wat weer rond de 40 euro lag. Na een drankje heerlijk gaan slapen.
Dag 17; 16-9-13
De dag begon met lekker uitslapen. Bij het wakker worden stonden de verse broodjes en een overheerlijke Pastis Nata klaar. De hele dag hebben we heerlijk luierend, lezend en zwemmend doorgebracht. Ellen en Ben zijn het dorpje nog ingegaan om boodschappen te doen. Eind van de middag hebben we nog een lekkere Tapas gemaakt en zijn de meisjes nog heerlijk gemasseerd. Omdat het lekkere restaurantje aan de overkant op maandag dicht is zijn we naar Arganil gegaan. Het eten bij het plaatselijke Portugees restaurant viel erg tegen. Ik heb zelfs mijn Bachalou terug gestuurd omdat deze niet lekker en veel te zout was. En tenslotte probeerde hij ons nog te lichten ook met de rekening. Jammer, zeker toen we in de straat ernaast een Italiaans restaurant zagen en ons herinnerde dat Sandra ons nog had verteld dat het restaurant waar we net vandaan kwamen niet zo goed was en de Italiaan hier erg lekker schijnt te zijn. Tja volgende keer beter opletten dus! Na een Portje op het balkon lekker op tijd gaan slapen.
Dag 18; 17-9-13
Bij het wakker worden zagen we 2 dingen. Heerlijke verse broodjes en een dal vol met mist. Gelukkig trok de mist snel weg zodat we al gauw heerlijk in het zonnetje konden gaan zitten. Vandaag zijn wij er weer op uitgetrokken om de omgeving te verkennen.nze eerste stop was Coja. Eindelijk weer eens een plaatsje gevonden met een plein zoals wij plein beleven. Wij blijven ons verbazen over de dorpjes hier die bijna geen pleintjes hebben. Of misschien herkennen wij de plaatselijke ontmoetingsplekken die je vaak ziet in de zuidelijke landen niet goed. Na het dorpje door geklauterd te hebben zijn het gebied Serra da Acor onder de Serra Da Estrela in getrokken. Ook dit gebied bestaat uit hoge bergen en kronkelweggetjes er doorheen. We hebben genoten van de vele vergezichten en het ruige landschap. Deze bergen zijn rond de 1300 meter hoog en geven een prachtig uitzicht. Ons reisdoel was Piodao. Een dorpje in een vallei die vooral bestaat uit huizen die zijn opgebouwd uit leisteen. Dat zie je hier niet vaak omdat de dorpjes bestaan uit witte huizen met oranje dakpannen. Als je het dorp in loopt wordt je onmiddellijk in beslag genomen door likeur en souvenir verkopers. Wat wel leuk is dat we een paarse likeur hebben gevonden. Deze kleur paars is precies de kleur die wij zelf proberen te maken voor restaurant Lounche Mij in Alkmaar. Ooit hebben we Mirjam van Lounche Mij beloofd zo’ n likeur voor haar mee te nemen. Dat word dus eten bij Lounche Mij als we weer in town zijn. Ook Piadao hebben we natuurlijk verkend. Na ongeveer 2 kilo te zijn afgevallen door alle trappen en paadjes te hebben bewandeld, zijn we neergestreken op het terras, en op jawel, weer een pleintje. Hier hebben we de calorieën weer aangevuld en hebben meteen souvenirs gekocht voor het thuisfront. Ook hebben we een leuke leistenen klokje voor ons zelf gescoord. Op de terugweg naar ons huisje hebben we nog een waterval met restaurant opgezocht die echter dicht was op dinsdag. De waterval was ook niet meer de waterval zoals op de plaatjes. Misschien hebben ze wel de kraan dichtgedraaid nu het restaurant dicht was 😉
Daarom doorgereden naar ons huisje waar we weer heerlijk hebben gegeten aan de overkant van de rivier. De meisjes hebben zowaar een fondue besteld en heerlijk zitten fonduen.
Dag 19; 18-9-13
Vandaag lekker uitgeslapen. Het plan was om de omgeving verder te gaan verkennen. Echter zijn we niet verder gekomen dan de overkant van de rivier waar we in de avond weer zijn gaan eten. We hebben heerlijk in het zonnetje vertoefd bij zo’n graadje of 30 met de informatie dat het in Nederland 13 graden is met regen. Tussendoor hebben we nog genoten van een heerlijke yoghurt met klaargemaakte vruchtjes er in en tegen de avond van de drankjes vergezeld van wat nootjes en chips. We zijn wel sportief bezig geweest door naar de dam in de rivier, en weer terug te zwemmen. Bij Lex hebben we nog een kano tocht besteld die we vrijdag gaan doen. We gaan dan de rivier Rio Mondego afzakken.
Dag 20; 19-9-13
Vanmorgen werden we allemaal laat wakker. Inmiddels was de zon alweer aan de zijkant van het huisje gaan schijnen waar we allemaal rustig wakker geworden zijn met een kopje koffie. Sandra kwam ook nog even gezellig bij ons zitten en hebben lekker met haar zitten babbelen. Het plan was om deze ochtend de Markt in Arganil te gaan bezoeken. Gezien het tijdstip dat we wakker geworden zijn hebben we dat maar overgeslagen. Na rustig te hebben gedoucht hebben we van ons heerlijke ontbijt genoten. Het is iedere ochtend weer feest om te ontdekken wat voor een lekkere verrassing er bij het ontbijt zit. Sandra brengt namelijk iedere ochtend een schaal met plaatselijke, over het algemeen zoete lekkernijen mee. Na dit alles zijn we onderweg gegaan naar Serra Da Estrella. Het reisdoel werd onderweg door de meisjes aangepast naar het plaatsje Torres. Dit is op de hoogste plek van Portugal en ligt op 2000 meter hoogte. Onderweg kwamen we in het plaatsje Sandomil terecht wat weer een ohhh momentje opleverde. Dit plaatsje lig aan de Alva en door een dam die ze daar gebouwd hebben en een soort pleintje met een park daaromheen zag het er daar heel romantisch uit. Al klimmend naar boven met de auto werd het landschap steeds ruiger en ruiger en de vergezichten steeds mooier. We hebben diverse stops gemaakt om daarvan te genieten. Eenmaal in Torre aangekomen had je het idee op het plafond van Portugal te vertoeven. Rondom kon je alle dorpjes in de omgeving zien liggen. Het was wel een beetje dampig maar we konden wel ver kijken. Op de berg was de temperatuur inmiddels gezakt naar een graadje of 16 dus zijn we daar niet al te lang gebleven. Omdat we weer de warmte wilden opzoeken en we wel weer toe waren aan een terrasje zijn we naar Seia gegaan. Niet nadat we eerst een stuwdam hebben bewonderd. Eenmaal in Seia aangekomen is het ons niet gelukt daar in het centrum een leuk pleintje te vinden, laat staan een leuk terrasje. Dan maar even gepind om van de week het huisje te betalen en de meisjes nog even voorzien van een regionale Oblo voor aan hun tasjes. Vervolgens weer verder gereden opzoek naar een pleintje en/of terrasje. Onderweg kwamen we nog een kaasfabriekje tegen waar we even gestopt zijn. In de hoop dat we naar de kaasmakerij konden kijken. Helaas zijn we niet verder gekomen dan de koelkast waar alle kaasjes in lagen. Dan maar 2 kaasjes gekocht en meegenomen. Het plan is deze in de koffer mee naar Nederland te nemen. Nou ik ben benieuwd. Een terrasje hebben we naderhand wel gevonden. Weliswaar aan de doorgaande weg en een menukaart die uiterst beperkt was tot was sandwiches.Op dit zogenaamde terras werd het plan geboren om nog even langs Joop en Ria te rijden omdat deze op de route ligt naar restaurant Impala in Sarzedo. ( een tip van Lex en Sandra). Daarom eerst Joop gebeld met de 3 belangrijke vragen, namelijk:
- Zijn jullie op de camping
- Hebben jullie drankjes in huis
- En vinden jullie het leuk dat we nog even langs komen.
Op alle vragen kregen we een volmondig JA dus wij naar Androhinha afgerezen wat op de route lag. Hier hebben we nog enkele gezellige uurtjes met elkaar doorgebracht om vervolgens naar het restaurant in Sarzedo af te reizen. Gelukkig konden we daar wel lekker onder een afdak buiten zitten, en hebben we daar inderdaad heerlijk kunnen eten. Na het eten naar ons huisje gegaan en hebben we nog gezellig buiten op het balkon een wijntje gedronken. Vooral mij vonden ze erg gezellig omdat ik nu dit verslag zit te typen. Hahaha.
Dag 21; 20-9-2013
Vandaag staat er een sportiviteit op het programma. We gaan kanoën op een riviertje die bij ons in de buurt ligt, de Rio Mondego. Nadat we ons eerst te pletter hebben gezocht naar de plek waar we zouden moeten vertrekken omdat het nou niet erg duidelijk stond aangegeven zijn we daar in onze twee persoons kano’s de rivier afgezakt. In het begin was het wel even wennen om recht te varen. Vooral Ellen en Ben maakten er soms een potje van en hebben denk ik de rivier wel 2 maal gehad op sommige stukken. Na 4 stroom versnelling te hebben gehad en twee maal een pauze waarbij we nog even lekker in de rivier hebben gezwommen zijn we gelukkig heelhuids weer op het eindpunt aangekomen. We zijn keurig weer terug gebracht naar onze auto waar we onze natte kleding uit konden doen. We hebben besloten weer terug te gaan naar ons huisje waar we nog ven lekker van de zon hebben genoten.
Dag 22; 21-9-2013
Helaas de vakantie zit er weer op. We hebben uiterst rustig onze spullekes ingepakt, ontbeten en zelfs nog even gezwommen in de rivier. Na afscheid te hebben genomen van Sandra en Lex zijn we in de voormiddag vertrokken naar het vliegveld van Lissabon om de auto terug te brengen en om te kijken of de politie de rapporten klaar had liggen. De auto terugbrengen duurde wat langer omdat we door mijn fantastische kaartlezerij weer eens een kilometer of 20 zijn omgereden en ook bij de politie duurde het wat langer dan gepland omdat de rapporten niet zo snel uit hun geautomatiseerde systeem gehaald konden worden. Gelukkig zijn we geweldig geholpen door een medewerkster van het verhuurbedrijf anders waren we er nooit uitgekomen op het politiebureau.
De vlucht liep nu zeer voorspoedig. Dit was de eerste keer dat we eens geen vertraging hadden met Transavia. Eenmaal geland werden we opgehaald door Rick die ons netjes thuis heeft gebracht.