17-5-2013
Eindelijk het is zo ver…
Eerst wat vroeger mijn bed uit omdat ik beloofd had om Broodjes omelet die pappie te maken. Verse bolletjes gehaald bij de bakker want dat mag natuurlijk niet ontbreken. Rick was vrij en heeft ons heel lief even naar Schiphol gebracht waar weer het startpunt lag voor het lange wachten. Het werd zelfs extra lang wachten omdat het vliegtuig vertraging had van ruim drie kwartier. Het wachten naar de eindbestemming Girona ging voorspoedig. Gelukkig lagen alle koffers op de band en begon het wachten bij de autoverhuur. Je kon duidelijk merken dat onze maatschappij (Goldcar) de goedkoopste was. Hier stand een lange rij en de andere maatschappijen waren nagenoeg niet bezet. Het is een chocolade bruine Citroën Berlingo geworden waar we al meteen verliefd op zijn geraakt. Een zeer ruime auto die geweldig rijdt. Ondertussen had ik al contact gehad met Guusje, de dame die ons in het huisje gaat introduceren. Zij verzocht ons naar de supermarkt te komen ipv van het terrasje in Torroella de Montgri het plaatsje hiernaast. De supermarkt ligt namelijk vlak bij ons huisje. Hier begon de eerste uitdaging in Spanje. Geen Tom Tom aan boord dus de kaarten op schoot. De meisjes weer als reisleidsters hadden gelezen dat we in noordelijke richting moesten, dus Ben stuurde ons met de zon door het rechter zijraam richting L’Estartit. Onze eindbestemming. Dat ging bijzonder soepel en al snel zaten we op de juiste weg en arriveerde tot verbazing van Guusje na 40 minuten bij de supermarkt. Ellen wilde eerst graag een fles water kopen voordat we naar het huisje gingen. Resultaat was dat we met een fles water en twee dozen wijn de supermarkt verlieten voordat we het huisje gingen verkennen. Guusje zal wel gedacht hebben……
Het huisje is heerlijk. Klein maar fijn en voldoet aan alle behoeftes. Na onze spulletjes te hebben geïnstalleerd, de boel verkend te hebben, een glaasje wijn en bier ( heel lief door Guusje in de koelkast gezet) genuttigd te hebben zijn Ben en ik nog even de supermarkt ingedoken om deze te beroven van allerlei lekkernijen. In de avond zijn we L’Estartit ingegaan op zoek naar een restaurantje. Je kan duidelijk merken dat het seizoen nog niet begonnen is. Het is hier nog redelijk uitgestorven en veel restaurants waren leeg. Tenslotte zijn we beland in restaurant Felix waar de meeste mensen (voornamelijk Spanjaarden) zaten. Hier hebben we met de menukaart en de ober zelf een soort Tappas samengesteld waar we heerlijk van gesmikkeld hebben. Bij de koffie aan het einde kregen we 2 flessen zelf gestookte sterke drank aangeboden die erg lekker smaakte en resulteerde in diverse kopjes koffie samen met de drankjes. Weer terug in het huisje nog een drankje gedaan en daarna moe en voldaan onze bedjes ingedoken.
18-5-2013
Lekker uitgeslapen met z’n allen. Karin won het met ruim een uur langer. Ben en ik hebben wederom de supermarkt beroofd van allerlei lekkers voor het ontbijt. En lekker gedoucht te hebben zijn we gaan ontbijten. Niet nadat we eerst ons rot gezocht hebben om gas op het fornuis te krijgen. Net toen ik van plan was Guusje te bellen vond Ben de sleutel en konden we onze eitjes gaan koken en bakken. Na het ontbijt nog wat geluierd. Omdat het weer wat begon te betrekken hebben we het plan opgevat de omgeving te gaan verkennen. Vanuit ons huisje hebben we uitzicht op een de ruïne van Castel di Montgri, dus werd al snel het plan opgepakt daar heen te rijden. Na wat omzwervingen kwamen we op en via onverharde wegen vlak bij de ruïne. Nadat we geconstateerd hadden dat we een giga klim van 45 minuten moesten maken hebben we snel besloten door te rijden. Misschien van de week nog? 😉 Dan maar in plaats van sportief, cultureel gaan doen. De weg werd vervolgd naar Figueres waar het museum van Dali zich bevind. De auto hebben we na door een hele grote diepe plas geloosd te hebben op een parkeerplaats gezet aan de rand van het oude centrum. En vervolgens zijn we een stukje naar het museum gelopen. Alleen de buitenkant is al heel mooi om te zien. Rondom kunstwerken en een heleboel gigantische eieren op het dak. Binnen was ook heel indrukwekkend en zeker de moeite waard om er rond te kijken. Na het museum hebben we op het pleintje wat gedronken en hebben we nog wat geflantaneerd door de oude stadskern. Volgens de verhalen en de informatie in diverse boekjes is het aan te raden niet in de toeristische dorpen of steden te gaan eten maar te gaan eten in een boerendorp in de omgeving. Het resultaat was dat we heel veel dorpjes hebben gezien waar ook bordjes stonden die verwezen naar een restaurant maar dat velen daarvan dicht of opgeheven waren. Of dit nu komt omdat het seizoen hier nog niet begonnen is weten we nog niet. Uiteindelijk zijn we beland in Verges in restaurant Mas Pi waar we verrukkelijk hebben gegeten. Ik heb daar de lekkerste Lamsschouder gegeten ooit, en zelfs die meisjes die ook vlees hadden besteld hebben hun bordje helemaal leeg gegeten en dat zegt wel wat als je zag wat ze naar binnen gestouwd hebben. Ook Ben was erg tevreden met zijn hamburger die er verrukkelijk uit zag. De avond hebben we afgesloten met een Keezje. Stand 1-0 voor BeKa
19-5-2013
Wederom uitgeslapen. Na onze uitgebreide lunch of eigenlijk brunch gezien de tijd hebben we nog een uurtje van de zon kunnen genieten voordat er zich allemaal donkere wolken om ons heen begonnen te verzamelen. Dit deed ons besluiten naar het zuiden te rijden waar de lucht nog blauw was. De eerste stop was in Pals een leuk oud dorpje waar de koophormonen van de meisjes hoogtij konden vieren. Nieuwe blits gekleurde portemonnees en een kledingstuk waren de scores. Inmiddels begon het zachtjes te regen, dus weer richting het zuiden. Bij Begur werden we nog aan de kant gezet door de politie omdat er een wieleronde voorbij moest. Verderop zou we nog een leuk dorpje gaan opzoeken genaamd Peratallada. Het werd echter Palafrugell waar we verrast werden met een carnavalsoptocht met dansende verklede mensen en praalwagens. We waren erg onder de indruk van de hoeveelheid werk die ze er van gemaakt hadden en het enthousiasme waarmee ze de optocht met dans en hele harde muziek ten toon spreiden. We hebben daar zeker 3 uur staan genieten. Inmiddels was het al 8 uur en begonnen onze maatjes weer te knorren. Dus weer opzoek naar een dorpje om te gaan eten. Wederom viel het niet mee een restaurant te vinden. Uiteindelijk werd het Peratallada waar we zijn gaan eten in, wat later ook nog bleek een leuk dorp. Het restaurant El Pati was helemaal versierd met oude poppenkastjes, oud speelgoed en had een prachtige tuin waar we helaas door het weer niet konden zitten. Ook hier hebben we heerlijk gegeten. Zoals gewoonlijk de avond weer met een Keezje afgesloten. Stand nu 2-0 BeKa.
20-5-2013
Vandaag ging tijdens het ontbijt heerlijk de zon schijnen. Daar hebben we “for the time being” even heerlijk van genoten. Het was helaas maar voor een relatief korte duur. Begin van de middag kwamen de wolken weer en leek het wederom in het zuiden zonnig te blijven. Het plan werd gemaakt om naar Tossa de Mar te gaan. Volgens de beschrijving van Adriette zou het daar erg leuk moeten zijn. En inderdaad op vele vlakken was het leuk. Het begon met het slenteren en shoppen. Resultaat was
- 4 tasjes
- 1 groene broek
- 3 zonnebrillen
- 1 rode portemonnee (deze pas heel mooi bij mijn rode broek 😉
Vervolgens heerlijk op een terras in de zon broodje gegeten om vervolgens de oude stadswallen te beklimmen wat een prachtig uitzicht opleverde over de omgeving. Teruglopend door het dorpje kwamen we een loten verkoper tegen. Omdat we het voornemen hebben als miljonair terug te keren hebben we bij deze man een lot gekocht voor 2 euro. De jackpot staat nu op 13 miljoen euro wat dus voldoet aan ons voornemen. De uitdaging is vrijdag om op een 1 of andere manier er achter zien te komen hoe, en bij wie wij die 13 miljoen euro op kunnen halen. Voordat we weer verder zouden trekken hebben we besloten een terrasje in de zon op te zoeken om een wit wijntje te drinken. Het terrasje hebben we gevonden bij een hotel vlakbij de parkeerplaats. Ellen kwam heel trots met de aankoop van wel 3 glazen witte wijn voor 5 euro samen met de ober aanzetten. Echter na 2 slokjes wisten we meteen waarom de wijn zo goedkoop was. Het smaakte naar zure herrie en belande al snel in de bak met Begonia’s. Ik durf te wedden dat die bak nog steeds staat te bruisen.
Vandaag mocht ik de kaart lezen en omdat de weg langs de kust nogal kronkelig was had ik Karin beloofd een andere weg terug te nemen die op de kaart minder kronkelig was maar in het echt meer bochten bevatte dan de heenweg. Vervolgens wist ik ook nog een weg die volgens mij sneller was en op de kaart als een groene en gele weg was aangegeven, nou dat hebben we geweten. De groene weg ging door een stukje Spanje wat nog ontdekt moet worden en eindigde in de gele weg die echt geel was. Onverhard zandpad dus. Onze Cittoen, die gelukkig oververzekering is heeft deze woeste terrein rit met glans doorstaan en wij hebben een stukje Spanje kunnen zien die nog nimmer betreed is door welke toerist dan ook. Gelukkig kwam ons pad toch weer uit in de bewoonde wereld die bestond uit een T splitsing. Ik zei rechts af dus Ben ging rechts af. Na een kilometer zeiden de meisjes dat we volgens hun eigenlijk links af hadden gemoeten. Omdat we eerdere ervaringen hebben met mijn soms falend richtingsgevoel werd het dus de andere kant op rijden. Gelukkig maar want dat was de juiste richting. Inmiddels was het al ruim 9 uur en werd het wel weer eens tijd een restaurantje op te zoeken in een klein dorpje. Dat werd restaurant Le Fort in Ullestret een kwartiertje vanaf ons huisje. Dit bleek een soort biologisch en ecologisch restaurantje te zijn. Na de nodige grapjes en een voorgerecht van het huis bestaande uit een heel dun soort cracker maar dan anders ding en een gezouten salieblaadje kwam ons gerecht die werkelijk voortreffelijk smaakte. Ook het nagerecht een soort appeltaart voor Ben en een kaasplankje voor ons waren super. Vervolgens zijn we weer huisjeswaards gegaan waar we wat gedronken hebben en een keezje hebben overgeslagen. Moe en voldaan zijn we fluks onze bedjes ingedoken.
21-5-2013
Vandaag opgestaan met veel bewolking maar wel een blauwe lucht in de verte. Ben had weer de boodschapjes verzorgd zodat we, na allemaal uit onze bedden gerold te zijn lekker konden ontbijten buiten. Net toen we begonnen te verzinnen wat we vandaag zouden gaan doen begon de zon door de wolken te prikken. Resultaat hiervan was dat we de hele dag heerlijk in de zon hebben liggen en zitten bakken bij het huisje. De plaatselijke aannemer was vandaag ook bezig om de rand van het zwembad te repareren. Maar dit heeft ons er niet van kunnen weerhouden een duikje te nemen in het zwembad. Nou ja duikje??? Het water was nog zodanig koud dat we ons er heel voorzichtig in hebben laten zakken tot kruishoogte. Na een acclimatiseer periode van enkele minuten waarbij onze onderste ledematen hun gevoel kwijt begonnen te raken zijn we helemaal ondergedompeld. Heel koud maar heel lekker. Vooral om daarna weer heerlijk in het zonnetje te gaan vertoeven. Nadat we einde van de middag een zelfgemaakte Tappas met een drankje te hebben genoten, nog even in het avondzonnetje te hebben gezeten zijn we na opgefrist te zijn naar L’Estartit gegaan. Hier hebben we gegeten in het restaurant die beschreven stond door Adriette maar waarvan ze de naam niet meer herkende. Gelukkig had de eigenaar een wijnvlek in zijn gezicht zoals in de omschrijving stond zodat we wisten dat we goed zaten. Inmiddels weet ik de naam ook niet meer, maar was het zoiets als Les Salves. Het eten was daar redelijk. De door René aangeraden kleine inktvissen waren wel erg lekker. Na nog een paar koffies met digestivas genoten te hebben in Felix waar we eerder hadden gegeten zijn we naar het huisje gegaan.
Na twee potjes Keezen is de stand nu 2-2.
22-5-2013
We werden wakker omdat de wind om het huisje heen gierde. Deze wind bleef ook de hele dag gieren maar dat heeft ons er niet van weerhouden om zoveel mogelijk uit de wind weer van de zon te genieten. Deze hebben wij de laatste weken ook erg gemist in Nederland. Ook vandaag weer na het luieren, een hele korte onderkoelings sessie in het zwembad, drankje met knabbelt, zijn we na weer opgefrist te zijn wederom naar L’Estartit gegaan om te eten. Voor het eten nog even door het dorpje geflantaneerd en vervolgens gaan eten bij het Ierse restaurant naast Felix. Hier hebben we heerlijke plate’s en Tapas gegeten. Eenmaal terug nog een kopje thee gedronken ( ja we beginnen al burgerlijke trekjes te krijgen) en heerlijk ons bedje ingekropen terwijl de wind nog steeds om het huisje giert.
23-5-2013
Wederom uitgeslapen. De wind is gaan liggen en de zon schijnt volop.Het plan wordt opgevat vandaag naar Girona te gaan. De rit ging voorspoedig omdat we aan de omgeving gewend zijn geraakt. De auto hebben we aan de rand van het centrum kunnen plekken om vervolgens het oude centrum van Girona te gaan verkennen. Dat was weer ouderwets omhoog klimmen in een oude stadskern waarbij ook de 90 treden naar de kathedraal niet vergeten mogen worden. Deze Kathedraal was mooi maar niet indrukwekkend. Bij binnenkomst kregen we van die apparaatjes die je door het gebouw heen loodst en je verteld over de geschiedenis. Alle 4 hadden we het al snel gezien met die dingen en gingen onze eigen gang. De meisjes waren verrukt te constateren dat er ook een jasjes winkel was (tentoonstelling van oude bisschoppelijke gewaden) en wij mannen waren blij met de afdeling petten ( vitrines vol met oude meiters). Ook de wandelstokken waren niet van het merk Nordick maar waren oude straffen. Sinterklaas zou zich hier uitstekend vermaakt hebben, en ik dus ook. Na de Kathedraal zijn we over de stadswallen gewandeld waarbij je een mooi uitzicht hebt over de stad. Inmiddels ben ik er achtergekomen dat ik per ongeluk zo,n elektronisch gidsapparaat uit de kerk ben vergeten in te leveren. Inmiddels ligt deze in het huisje en moet ik nog verzinnen deze op zijn plek te krijgen. Na nog wat dolen door het centrum zijn op een terras terecht gekomen op een plein waar net ook een demonstratie bezig was. Wat kunnen die Spanjaarden dan een herrie maken zeg. Omdat we daar ook WiFi hadden heb ik de website van ons verslag voorzien en hebben we nog even contact gelegd met het thuisfront. In de avond hebben we in een klein Tappas restaurantje in het centrum gegeten. Het was de bedoeling een restaurantje op te zoeken die volgens ons boekje de moeite waarde was maar deze bleek helaas niet meer te bestaan. Dat hebben we wel vaker meegemaakt met tips uit toeristische boekjes. Na het eten weer naar ons huisje gegaan en hebben we nog wat gedronken onder het genot van een Keezje. Stand nu 3-3.
24-5-2013
Het regent als we opstaan met als resultaat dat we voor het eerst onze lunch binnen moeten nuttigen. Na het eten zijn we naar Barcelona afgereisd en hoe dichter we bij Barcelona kwamen hoe meer de zon ging schijnen. De auto hebben we aan de rand van het centrum neer gezet in een particuliere garage. Wij apetrots omdat we in het drukke Barcelona onze auto zo snel en zo velig kwijt konden. De parkeergarage houder heeft ons nog even in het vloeiend Spaans uitgelegd dat hij de garage om 22:30 zou gaan sluiten. Dit hebben wij goed in onze oren geknoopt en zijn daar vertrokken met het gevoel dat we onze chocolade bruine Berlingo strakjes weer zullen zien. Dat dit anders ging lopen komt straks. Vanaf de parkeergarage hebben we een pittige wandeling gemaakt naar de Ramblas. Maar niet na enkele hindernissen te zijn tegen gekomen natuurlijk. De eerste was de Mango. Een heel grote kledingwinkel waar de meisjes weer wat hebben kunnen scoren en ik nu in het trotse bezit ben van 2 nieuwe jasjes. Hindernis 2 was het langverwachte loterij stalletje. Hier verwachtte wij als potentiële miljonairs onze prijs te gaan innen. Helaas de loterij meneer vertelde ons dat de trekking pas om 23:00 plaats zou vinden. Dat zouden we dus niet mee maken omdat we dan in de auto zouden zitten richting huisje. Maar dat ging ook anders lopen en dat komt straks. Eenmaal op de Ramblas aangekomen hebben we daar wat geflantaneerd en zijn we op een pleintje wat gaan drinken. Daar kwam Ben op het idee om in Barcelona te blijven slapen zodat we om 23:00 onze miljoenen op kunnen halen en nog even langer als miljonair te genieten van deze heerlijke stad. Spontaan zijn we een hostel ingegaan op de Rablas met de vraag of ze een 4 persoonskamer hadden voor een redelijke prijs. Dat bleek het geval dus werden alle plannen omgegooid zodat we om 23:00 onze prijs konden innen en we morgen in onze Berlingo naar het huisje af zouden reizen. Maar zoals al eerder geschreven dat zou anders lopen. Na onze eenvoudige kamer te hebben aanschouwd, de tassen met kleding daar te hebben gedumpt zijn we de naar de London bar gegaan, een erg leuk kroegje waar we in het verleden met het brandweer uitje een leuke tijd hebben gehad. Na de London bar zijn we, nadat we wat toiletspullen hebben ingeslagen voor de volgende ochtend, in een zijstraatje in de Gothic wijk lekker gaan eten. Na het eten zijn we weer de Ramblas op gegaan op zoek naar een loterijtententje. Helaas deze waren al dicht dus moesten we maar tot morgen wachten op ons geld. Na wat rondgewandeld te hebben zijn we op een terrasje gaan zitten met terrasverwarming naast de de kathedraal tegenover Hotel Colon. Wat we wel een hele rare naam vinden als je dat vertaald. De avond eindigde in een kroegje naast ons Hostel. Om vervolgens lekker te gaan slapen in ons eenvoudig kamertje.
25-5-2013
Na het ontwaken was het plan om in het Hostel te gaan ontbijten. Omdat dit er wel erg eenvoudig uit zag zijn we gaan uitchecken en hebben we aan de overkant een lekkerder ontbijt genoten. Daarna snel naar het loterijtententje om onze prijs op te halen. Helaas, wat we al de hele tijd hadden gedacht, bleek onze lot nog geen cent waard te zijn. Dus zijn we evengoed gelukkig maar nog steeds geen miljonairs weer verder gegaan met het verkennen van het centrum van Barcelona. We hadden tenslotte nog de hele dag de tijd voordat de parkeergarage dicht ging dachten we. Er werdt zelfs nog een grapje gelanceerd dat de parkeergarage ook wel eens dicht zou kunnen zijn in het weekend. Hier hebben we nog hartelijk om gelachen. Vervolgens zijn we weer volop gaan flantaneren en shoppen in de stad. Om een uurtje of 1 kregen we het iedee om onze Berlingo op te gaan zoeken. Om vervolgens via de Costa’s te rijden om daar een zonnig terrasje te pakken en vervolgens terug te rijden naar ons huisje. Eenmaal aangekomen bij de parkeergarage bleken alle grapjes over de sluitingstijd bewaarheid te worden. Dat ding ging om 14:00 dicht en zou pas weer opengaan op maandagochtend 9:00. Als het goed is zijn wij dan al in Nederland en zou onze Berlingo nog in de garage staan. Dat klopte dus niet en dat besefte wij ons ook terdege. Op het bonnetje van de garage stond niet alleen een telefoonnummer maar ook de openings en sluitingstijden zagen wij tot onze verbazing. Op dat moment voel je je wel erg dom. Maar wie verwacht er nou dat een garage in zo’n wereldstad in het weekend dicht zal gaan. Op een terrasje in de buurt hebben we nog gevraagd of zij ons konden helpen. Het advies was in 112 te bellen en om hulp te vragen. Nou dat hoef je in Nederland niet te proberen maar hier schijnt dat heel normaal te zijn. Na regelmatig het telefoonnummer van de garage te hebben gebeld en divers politie hulpnummers waren we nog geen steek verder gekomen. Dan maar naar de toeristen informatie terug in het centrum. Ook zij konden ons niet helpen. Vele plannen hebben we gezamenlijk gemaakt maar het beeld dat we pas maandag de auto op konden halen, vluchten om geboekt moesten worden begon steeds helderder te worden tot het plan geboren werd om een auto te huren. Om in ieder geval weer in ons huisje te komen. Karin opperde toen het plan om Goldcar te bellen waar wij de Berlingo van huren. Zij brachten ons de oplossing. De centrale servicebalie raadde ons aan naar de autoverhuur te gaan vlak bij het vliegveld om daar een andere auto te halen en hun zij zouden dan de Berlingo ophalen in Barcelona. Op naar de taxistandplaats dus. Hier kregen we een taxichauffeur die alleen vloeiend Spaans sprak en een vervolgens ook de weg niet wist te vinden naar Goldcar. Na een stevige rondrit in en rond het industriegebied bij het vliegveld, waarbij hij gelukkig wel de meter had uitgezet hebben alsnog Goldcar kunnen vinden.
De medewerker daar wist in eerste instantie niet wat hem overkwam en dacht dat hij ons niet kon helpen. Na een telefoontje en wat nadenken ging hij aan de slag. Resultaat was dat de auto wordt opgehaald en en dat wij onze weg kunnen vervolgen in een Ford Fiesta. Ondanks alle ellende zijn we uiterst kalm gebleven. En hebben we er tijdens en nadien hartelijk om gelachen. Hadden bijna toch eens het thuisfront moeten bellen dat we langer moeten blijven. Hulde voor Goldcar in deze. Inmiddels was het al laat geworden en besloten we alsnog bij 1 van de Costa’s wat te gaan eten. Na wat zoeken zijn we in een piepklein Mexicaans restaurantje gaan eten in Blanes. Het smaakte verrukkelijk. De rit richting huisje verliep voor de rest voorspoedig op een oponthoud na van een half uur omdat er voor Girona een ongeluk was gebeurd. Eenmaal in het huisje hebben we na een bakkie thee en een warme douch toch nog onze bedjes op kunnen zoeken in het huisje en met een auto voor de deur die ons morgen naar het vliegveld kan brengen. Doen we al jaren ons best door overmacht onze vakantie te verlengen is het weer niet gelukt 🙂 en nog door onze eigen schuld ook. Wat een avontuur de afgelopen 48 uur!!!!!!
26-5-2013
De laatste dag. Na het uitslapen en het ontbijt hebben we nog een poosje in de zon gezeten. Toen donkere wolken aan kwamen drijven zijn we de tassen in gaan pakken en zijn begonnen met het huisje schoon te maken. Inmiddels is dat gebeurd en gaan we straks de uitdaging aan 4 mensen en 4 koffers in een Ford Fiesta te prakken. Als het allemaal goed gaat vliegen we straks weer naar ons Nederland waar Michelle ons staat op te wachten op Schiphol. We hebben een heerlijk weekje gehad hier in het leuke huisje van Adriette en René. Dank jullie wel dat we dit plekje mochten huren van jullie.